May nabasa ako sa isang Facebook group kamakailan na nag-pa-isip sa akin. Gusto ko lang i-share sa inyo.
May isang foreigner na nakatira dito sa Pilipinas. Sabi niya, feel niya integrated na siya. Ang proof niya? Isa lang daw ang major na away niya with a Filipino so far. Ang nangyari, pumipila siya sa grocery, tapos may isang tao na dumaan sa harap ng lahat. Walang nagsalita. Except siya. Nagalit siya nang malakas, at nagkaroon ng confrontation.
Naisip ko lang.
Sa country niya, siguro tama yung ginawa niya. Doon kasi, pag may unfair na nangyayari, dapat magsalita ka. Stand up for yourself. Ganun sila na-raise.
Pero dito, iba, di ba?
Alam naman natin kung gaano kahalaga na hindi mapahiya ang isang tao sa public. Yung harmony. Yung pakikisama. Kahit na baka mali yung ginawa ng isa – iniisip pa rin natin yung feelings niya. Ganun tayo mag-deal with each other dito.
Hindi naman siguro masama ang intention nung foreigner. Pero sa moment na yun, nakita na kahit nakatira na siya dito – hindi pa talaga siya naka-settle sa culture. Hindi pa sa puso.
Ako rin, foreigner din ako. Ang Tagalog ko, honestly, sobrang limited pa. Hindi ko sasabihin na integrated na ako – malayo pa. Pero sinusubukan ko matuto. Hindi lang yung language, kundi yung way kung paano kayo nag-uusap, nag-iinteract sa isa’t isa. Sinusubukan kong intindihin kung bakit ganito ang mga bagay dito – at hindi mag-judge just because iba sa kinasanayan ko.
Siguro, maliit na step yun. Pero step pa rin.