Simula nang lumipat ako dito sa Pilipinas, may napansin ako. Lagi kayong nakangiti. Sa mga hindi ninyo kilala, sa kapitbahay, sa tindahan, sa jeepney driver, sa lahat. Ang ganda. Isa talaga ‘yan sa mga bagay na mahal ko sa kultura ninyo.
Tapos nandyan ako. Yung German na mukhang seryoso lagi.
Alam ko na siguro naisip na ng ilan sa inyo: “Galit ba siya?” “May nagawa ba akong mali?” Hindi. Wala kayong ginawang mali. Promise.
Sa Pilipinas, normal lang ang ngiti. Sa Germany, iba ‘yan. Dito sa inyo, ang ngiti parang pandikit na ginagawang magaan ang lahat. Sa Germany, iba ang tingin namin sa ngiti. Hindi siya pagbati. Isa siyang sinasabi mo nang walang salita.
Yung mukha ko na walang ngiti, hindi ibig sabihin galit ako. Hindi rin malungkot. Ganyan lang talaga ang mukha ko. Ang mga German, sanay sa ganyang mukha, katulad ng mga Pinoy na sanay sa ngiti. At kung may problema talaga, sasabihin ko sa inyo. Ganyan ang mga German, diretso lang.
At eto yung parte na talagang gusto kong maintindihan ninyo.
Kapag ngumiti ako sa inyo, totoo ‘yon. Hindi pakitang-tao. Hindi gawi lang. Ibig sabihin, masaya talaga ako. Na masaya akong kasama kayo. Na mahalaga kayo sa akin. Bihira ang ngiti ng isang German kasi galing ‘yon sa puso. Hindi namin ‘yon ibinibigay para lang maging magalang. Ibinibigay namin ‘yon sa mga taong mahalaga sa amin.
Kaya kung nakita ninyo akong ngumiti sa inyo, alam na. ‘Yon ako na nagsasabi, “Gusto talaga kita. Mahalaga ka sa akin.”
At hanggang ngayon, ganoon pa rin.
© 2026 Xalor. Lahat ng karapatan ay nakalaan.
Pebrero 18, 2026 
linda-cherherr 