Bakit ako, isang Aleman na nakatira sa Pilipinas, nag-iisip tungkol sa mga Filipino sa Germany?

Matagal na akong nakatira dito. May Filipina partner ako, may anak kami. Malapit na kaming lumipat sa Germany – hindi forever, pero for years. At nag-iisip ako.

Hindi tungkol sa Germany. Kilala ko doon, doon ako lumaki. Nag-iisip ako tungkol sa partner ko.

Kasi alam ko kung ano ang mami-miss niya.

Dito, hindi ka kailanman nag-iisa. Kailangan mo ng tulong? May darating. Malungkot ka? May makakapansin. Laging may nakahanda para sa’yo kahit saan. Walang nagtatanong kung gusto mo ng tulong – nandiyan lang. Ganyan dito. Ganyan kayo.

Sa Germany, hindi ka makikita kung hindi mo ipapakita ang sarili mo. Hindi ka sasaluhin kung hindi mo sasabihin na nahuhulog ka. Hindi dahil malamig ang mga Aleman – kundi dahil ang respeto doon ay: Hindi ako makikialam. Inaasahan na kaya mo. At kung hindi, na sasabihin mo.

Gumagana ang sistema doon. Krankenkasse, Kindergeld, Arbeitsamt – lahat ayos. Proseso, hindi tao. Reliable, fair, predictable. Pero tahimik.

Maraming Filipino doon na may trabaho, may language, integrated na. Sa labas, okay lahat. Sa loob, may kulang.

Parehong may bayad ang dalawang daan. Dito, nagbabayad ka ng obligasyon – utang na loob, walang libreng tulong. Doon, nagbabayad ka ng katahimikan.

Hindi ko sinusulat ito para i-discourage ang kahit sino. Sinusulat ko ito para sa lahat ng nangangarap pumunta sa Germany – o magkaroon ng German partner – at puro magandang parte lang ang iniisip. May magandang parte. Pero hindi lang yun.

Bakit ako apektado nito?

Malapit na kaming umalis. Partner, anak, ako. Stability, education, future – yun ang plan. Pero alam ko na ngayon: Pag malaki na ang anak namin, babalik kami. Dito.

Ang Germany nagbibigay ng structure. Ang Pilipinas nagbibigay ng belonging. Kailangan ko pareho. Pero gusto kong tumanda sa lugar kung saan hindi ka nag-iisa – kahit hindi mo hiniling.

Ito ang iniisip ko. Curious ako sa inyo.